1 grudnia - Światowy Dzień Walki z AIDS
1 grudnia - Światowy Dzień Walki z AIDS
Co to jest AIDS?
AIDS, skrót od angielskiego acquired immune deficiency syndrome, jest końcowym stadium zakażenia wirusem HIV. W każdym przypadku wirus może doprowadzić do zespołu nabytego niedoboru odporności, lecz zazwyczaj dzieje się to dopiero po wielu latach od zakażenia. HIV atakuje w organizmie głównie komórki związane z układem odpornościowym, takie jak limfocyty T i makrofagi. Przewlekła choroba prowadzi do znacznego obniżenia poziomu limfocytów T, co skutkuje silnymi zaburzeniami odporności. U chorych pojawiają się infekcje oraz nowotwory, które niezwykle rzadko występują u osób niezakażonych. Są to tzw. choroby wskaźnikowe AIDS.
Wirus HIV
Wirus HIV to ludzki wirus nabytego niedoboru odporności, który zalicza się do grona retrowirusów. Prowadzi on do degradacji białych krwinek, a więc komórek układu odpornościowego, znajdujących się między innymi w szpiku kostnym, w krwi, ośrodkowym układzie nerwowym oraz w przewodzie pokarmowym.
AIDS a HIV
Wiele osób zamiennie używa nazw AIDS i HIV – to błąd. HIV jest wirusem, który może prowadzić do rozwinięcia zespołu nabytego niedoboru odporności, czyli AIDS. Jednak nie każda osoba zakażona HIV ma AIDS. Do choroby może dojść dopiero po wielu latach. Każda osoba chorująca na AIDS jest natomiast zakażona wirusem HIV. AIDS może pojawić się u chorego po kilku lub kilkunastu latach od zakażenia, choć znane są również przypadki, w którym wystąpił po roku od potwierdzenia nosicielstwa wirusa HIV
Jak można się zarazić wirusem HIV?
Wirus HIV obecny jest w płynach ustrojowych nosiciela – a konkretnie w męskim nasieniu, w wydzielinie z pochwy, we krwi oraz w mleku kobiecym. Do zakażenia może więc dojść na skutek:
tak zwanych ryzykownych kontaktów seksualnych z partnerem lub partnerką, którzy nie wiedzą, że są nosicielami wirusa lub wiedzą o tym fakcie, ale nie poddali się leczeniu i, ale również niezabezpieczone prezerwatywą;
stosowania tych samych igieł i strzykawek w przypadku osób uzależnionych od narkotyków lub przyjmujących dożylnie inne substancje;
przypadkowego skaleczenia się lub zakłucia igłą, kaniulą czy szkłem, na którym znajdowała się krew osoby zakażonej wirusem HIV;
porodu – dziecko może zarazić się od matki w trakcie narodzin.
Pacjent zakażony HIV powinien regularnie zgłaszać się na badania lekarskie do poradni. Leczenie antyretrowirusowe zapobiega rozwojowi lub przynajmniej spowalnia postęp zakażenia do rozwoju AIDS, pod warunkiem systematycznego przyjmowania leków. O włączeniu takiego leczenia zawsze decyduje lekarz po rozmowie z pacjentem, a warunkiem uzyskania sukcesu terapeutycznego jest dobra współpraca. Osoba żyjąca z HIV dostaje leki antyretrowirusowe, które powinna przyjmować bardzo sumiennie. Dostępne obecnie w Polsce terapie są wygodne dla pacjenta. Najczęściej jest to jedna tabletka dziennie. Mogą być też iniekcje domięśniowe. Idziemy w kierunku maksymalnego uproszczenia terapii, żeby była skuteczna, ale nie pogarszała komfortu życia pacjenta HIV+. Warto pamiętać, że leczenie jest prewencją ciężkich infekcji i innych chorób, które mogłyby się rozwinąć w przyszłości. Ponadto terapia to profilaktyka transmisji HIV. Jeśli pacjent HIV+ jest skutecznie leczony, może czuć się bezpiecznie w środowisku rodzinnym i z partnerem seksualnym, gdyż możliwość przeniesienia zakażenia wynosi dla niego w zasadzie zero.
Jak uniknąć zakażenia
Najważniejszą regułą ochrony przed zakażeniem HIV jest unikanie ryzykownych zachowań. W przypadku narażenia na zakażenie zazwyczaj do 48 godzin jest możliwość włączenia tzw. profilaktyki poekspozycyjnej, składającej się z trzech leków antyretrowirusowych. Należy wówczas zgłosić się do szpitala zakaźnego prowadzącego terapię antyretrowirusową. Bardzo istotne jest, aby zrobić to jak najszybciej.
Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do zgonu u 90% zakażonych!
Źródło:
https://www.synevo.pl/akademia-zdrowia/wirus-hiv-objawy-ryzyko-zakazenia-leczenie/
https://www.gov.pl/web/psse-grodzisk-wielkopolski/profilaktyka-hiv-aids